Andrea Voigt - Serveer de makrelen (De Geus, 2008)
Drie Boeddha’s - Voorbindbuik (Passage, april 2008)
Alexis de Roode - Stad en Land (Podium, april 2008)
door Chrétien Breukers
Andrea Voigt - Serveer de makrelen
Vier jaar geleden verscheen De tempel van Saturnus, het debuut van Andrea Voigt. Lovende kritieken waren haar deel: van ‘Voigt verrast door de conventies op onnadrukkelijk wijze naar haar hand te zetten’ tot ‘liefde en lekkernijen, verwoord in verstaanbare taal’. Na de roman Augustus in Parijs (2007) verscheen onlangs haar tweede bundel Serveer de makrelen. Die begint met ‘Stand van zaken’, heel toepasselijk: ‘Even later zou er drama zijn, maar nu eerst zakelijk’. Zakelijk is de bundel, wat niet wil zeggen dat het drama ontbreekt. Integendeel: 'het nieuws kromt zich boven het oppervlak / en dringt zeurend door / soldaten hebben een meisje van veertien - / toen daar de aarde onderging'.
Wel bekeert de dichter zich na veel omzwervingen – met als decors (wereld)steden, de aarde, drankgelagen, liefdes, restaurants en filosofische bespiegelingen – tot de wereld van de makreel. ‘Want makrelen houden van eenvoud’, schrijft Voigt. Om te ‘concluderen’ met: ‘serveer de makrelen met gevoel / denk niet na en eet ze op een bed / van ijsbergsla’. IJsbergsla is in het beste geval knapperig en smaakvol. Het is misschien een wat ongepaste vergelijking, maar dat gaat voor deze bundel ook op.
Drie Boeddha’s - Voorbindbuik
De Drie Boeddha's is een trio van twee dichters en een muzikante: Bart FM Droog, Diana Ozon en Wil Schmal. Vorige maand verscheen de cd Voorbindbuik. NRC Handelsblad omschreef het product als volgt: 'Rauwe realitypoëzie op fladderende grooves'. Dat klopt. Al zou ik eraan toevoegen: Voorbindbuik bevat een flinke scheut blues. Het samenwerkingsverband kwam min of meer toevallig tot stand. Twee jaar geleden bedacht Ozon dat ze tijdens een literair festival ‘iets multimediaals’ moest doen. 'Bleek dat er een optreden met muziek werd verwacht.' Daarom trommelde ze snel Wil Schmal en Bart FM Droog op. Samen zetten ze een optreden in elkaar waarin muziek en poëzie samengingen. De cd die daar uit voortkwam heeft zowel de poëzieliefhebber als de muziekfreak veel te bieden. Het nummer Pastores Futuant, waarin De Drie Boeddha's paus Benedictus XVI aanspreken op het celibaat lijkt het meest omstreden te kunnen gaan worden. Vooral na het recente bezoek van de kerkvader aan de Verenigde Staten. De titel slaat namelijk op het hebben van geslachtsgemeenschap - door priesters. En dat mag dus niet.
Alexis de Roode - Stad en Land (Podium, april 2008)
De tweede dichtbundel van Alexis de Roode heet Stad en Land. In het Utrechts Stadsblad legr De Roode over de titel uit: '(...) ik merk dat ik na drie weken in de stad wel een groene omgeving wil zien, zoals Amelisweerd, waar ik het gevoel krijg weer adem te halen. (...) in de stad is meer eenzaamheid dan op het platteland. Maar mensen met een afwijkende levenshouding ervaren in een stad veel meer vrijheid.' Nog even los van de vraag of dat zo is, wordt er geen keuze tussen stad en land gemaakt in deze sterke bundel. Dat is ook niet nodig. Zowel in de natuur als in de stad kiest De Roode voor ‘de menselijke maat’ en doet hij ‘Een aanklacht tegen gemakzuchtige architecten.’ Dat bestempelt hem zowaar tot een bevlogen dichter, met een actuele boodschap. Blijkbaar hebben dichters het ‘straatrumoer’ waar prozaschrijvers zo naar smachten gratis op voorraad. Alexis de Roode debuteerde in 2005 met Geef mij een wonder. Die bundel werd genomineerd voor de C. Buddingh’-prijs. Daarna beklom De Roode poëziepodia, zoals die van de Nacht van de Poëzie en Poetry International. Dat bezorgde hem grote faam als performer. Na verschijning van deze bundel zal hij vooral bekendheid gaan verwerven als de talentvolle dichter die hij is.
Lees hier een fragment van Stad en land