20-07-07

‘Gelukkig nieuwjaar, Fee. Ik hoop dat je net zo gelukkig wordt als ik nu ben.’  LaRue klonk zoetsappiger dan gebruikelijk, maar het was oud en nieuw, dan mag dat.

‘Ik hoop dat ik tien keer zo gelukkig word als jij, ouwe,’ zei ik dronken.

‘Je dromen kunnen uitkomen, Fee. Als je maar iemand vindt die je respecteert.’

Ik gaf hem een duw tegen z’n borstkas. ‘Doe normaal, mafkeezz.’

‘Beste wensen, man,’ zei ik voordat ik hem kuste.

‘Waar was je nou de hele tijd?’

In dat soort gezeik had ik geen zin. ‘Jezus Cor, doe niet zo 1996. Het is feest!’

Cor hield een pakje coke voor mijn neus, maar ik had nog geen zin. De avond was nog jong. Ik schudde mijn hoofd en liep in de richting van de wc om te plassen. Toen ik klaar was en mijn handen waste stond Neukie achter me.

‘Je moet niet zó praten tegen Cor. Daar wordt ie link van,’ fluisterde ze, zo luid als je maar kon fluisteren.

Ik spatte het water van mijn handen in haar richting. Van champagne werd ik overmoedig. Baldadig zelfs.

‘Kan me niet schelen waar Cor link van wordt, Neukie. Ik heb niks met hem te maken. JIJ werkt voor hem, ik niet. Het is gewoon een gast met wie ik af en toe een biertje drink. Ik ken hem govverdomme nog maar net een paar maanden.’ Ik had Neukies bijnaam nog nooit eerder hardop uitgesproken, maar ze leek er niet van op te kijken.

‘Zelf weten, mop. Maar later niet zeggen dat ik je niet gewaarschuwd heb.’

‘Okiedeukie, Neukie.’ Ik zei het weer.

Ik liep Cor voorbij en wurmde me tussen de dansende mensen.

‘Ze spelen ons nummer,’ zei ik tegen niemand in het bijzonder. Ik had weer een glas champagne in mijn hand, maar doordat ik op en neer aan het stuiteren was, zat er al snel niets meer in. Ik werd vastgepakt door een breedgeschouderde jongen met gelhaar en een gestreept overhemd. De portiers waren zeker ook in feeststemming dat ze deze binnen hebben gelaten, dacht ik. Niettemin danste ik een paar minuten vrolijk tegen hem aan voordat ik me omdraaide en naar de andere kant van de dansvloer danste. Bij het podium zag ik Stanley zitten. Ik ging naar hem toe.

‘Gelukkig nieuwjaar, ouwe drol,’ riep ik. Hij glimlachte moeizaam. Stanley zat alleen en zag er niet gezond uit.

‘Ik ga zo naar huis, Fee. Voel me niet zo goed.’

‘Naar huis, naar huis? Het is oud en nieuw. Niemand gaat naar huis.’

Stanleys vriendin kwam boven met zijn jas en leidde hem naar de uitgang.

‘Spelbrekers.’

Ik had geen tijd om lang stil te staan bij Stanleys ongebruikelijke gedrag want ik zag Herman aan de andere kant van de dansvloer staan. Herman droeg een glittertopje maar zag er verder gewoon uit als man. Toen hij me zag begon hij te gillen. Herman was tenminste wel deluxe vanavond. Hij tilde me de lucht in, gaf me tien klapzoenen en stelde me toen voor aan weer een paar nieuwe jongens.

‘Ik heb je altijd al willen ontmoeten, maar je was altijd zo onbereikbaar. O mijn god, ik sta te praten met Fee Smit en Herman Halberstad. Mijn jaar kan niet meer stuk!’ schreeuwde er eentje hoog.

‘Niet zo hysterisch, liefje. Wij zijn ook maar mensen,’ antwoordde ik, omdat Herman het niet deed. Herman gaf me een glas champagne. Ik dronk en luisterde naar het gevlei van de beginnelingen. Het was allemaal gewoonweg geweldig. De glitterbol in het midden van de dansvloer strooide parmantige lichtvlekjes rond. Het waren zegeningen voor het nieuwe jaar. Ik vroeg me af of de champagne ooit op zou raken. De voorraad leek eindeloos. Ik nam een slok en voelde mijn knieën knikken. Opeens had ik mijn champagneverzadigingspunt bereikt. Ik vond een barkruk om op te zitten. Geheel tegen mijn gewoonte bestelde ik een glas water. Champagne is eigenlijk erg zuur. Na het eerste glas water dronk ik nog een glas leeg. Ik had moeite te focussen. Beter was het om nog even te blijven zitten. Een meisje met groen haar kwam me gelukkig nieuwjaar wensen. Kende ik haar? De kussen kwamen inmiddels als vuistslagen aan, mijn hoofd schudde opzij bij elke voltreffer.

Schop me! de tweede roman van Cindy Hoetmer verschijnt in augustus 2007 bij De Arbeiderspers.

Wie?

Bestel bij bol.com 

Schop me!
Cindy Hoetmer