foto: Joel van Houdt

Waar: Ekko, Utrecht

Wanneer: 6 juli 2007

Met optredens van: Don Duijns, Gijsbert Kamer, Tjitske Jansen, Diana Chin-A-Fat, Joram Tornij, Hanneke Hendrix, Meindert Talma en de Negroes, Roosbeef, St. Paul.

Door Anita de Rover

De zaal is ingericht met plastic tuintafels die zijn voorzien van ouderwetse tapijtjes en kaarsen in rode glazen, maar doet ondanks de bedachte gezelligheid wat kil aan. Er wordt lauw Brandbier gedronken. Op het podium staat een hoge ronde tafel – type staande recepties – met een gekreukt tafelkleedje en een asbak erop. Achter de microfoon staat een student van de HKU, Joram Tornij.

Hij zet iets in dat een gedicht lijkt te zijn, maar als er na twee A4tjes nog een stuk of twintig volgen, lijkt het meer de richting op te gaan van een improvisatieoefening, of in het beste geval slechte stand-up comedy. Qua onderwerp schiet het alle kanten op. Een anekdote over de platenspeler van zijn oma, een liefdesbetuiging aan zijn vriendin, die in de zaal zit, een relaas over Yoko Ono. Vanuit de zaal klinkt soms het gelach van zijn medestudenten. Het is vooral aardig bedoeld, want veel valt er niet te lachen. Dat geeft de student zelf ook toe: ‘Ik moet iets doen. Ik heb geen visie, geen noodzaak.’

Frans zuchtmeisje

Dat geldt niet voor Tjitske Jansen, die inmiddels een routinee mag worden genoemd. Smalle armen, knokige schouders met sproeten en spaghettibandjes. Uitdagend kijkt ze de zaal aan. Ze heeft niet zoveel gedichten over muziek, zegt ze. Waarna ze een gedicht voordraagt over teunisbloemen, die volgens haar muziek maken bij het open- en dichtgaan. Alles is muziek. Die dag zei iemand nog tegen haar: ‘Je ziet eruit als een Frans zuchtmeisje’.

Muzes

Janssen: ‘Muzes (...) Wordt moe met gevaar voor eigen leven. Want niet alles kan bewaard (...) Geen probleem als je geen stier ziet in een fietszadel. (...) Kun je het niet verwoorden, ga dan de straat op. (...) Er zijn altijd wel mensen die het kunnen zeggen, zodat anderen het weer opschrijven.’

Zo te zien zouden verschillende mannen in de zaal wel Tjitskes muze willen zijn. Een man naast mij grist mijn notitieboekje van tafel en begint er met hanenpoten in te schrijven: voor Tjitske Janssen. Gevolgd door een heuse liefdesverklaring. Hij legt het blokje net zo plotseling terug als hij het pakte. Uitgeput van zijn eigen lef, zakt hij achterover en blijft Tjitske vanaf een veilige afstand bekijken.

Britney

Na een intermezzo van Meindert Talma, die ook actief is als schrijver, maar vanavond met zijn Negroes als muzikant aanwezig is, is het de beurt aan Diana Chin-A-Fat, recensent voor AD. Ze vindt Margriet de Moor een superdoos, zegt ze. En ze zegt dat het best lastig is als je een relatie hebt met een DJ terwijl je zelf eigenlijk niet van muziek houdt, hooguit van Britney. Daar blijft het niveau van haar monoloog helaas steken.

foto: Joel van Houdt

Dan toch liever kijken en luisteren naar Roos(beef), een kruising tussen Cindy Lauper, Barbra Streisand en Loes Luca, en momenteel bekend van de Stratenmaker op Zee-show waarmee ze met de Parade door het land toert. Vanavond spreekzingt ze Nederlandstalige liedjes, afgewisseld met monologen. En die laatste overstijgen het niveau van Britney Spears gelukkig wél.