| Voor het te laat is (column) |
|
|
|
|
Vorige week herlas ik voor het eerst sinds tien jaar het boek Torenhoog en mijlenbreed van Tonke Dragt. Een boek dat ik vroeger verslond. Vandaag houdt het zich net zo goed staande als bij de eerste lezing. Ondanks de jaren en ondanks dat ik allang niet meer tot de doelgroep behoor. Het lag in de boekwinkel en ik kon het daar niet laten.
Ik was een obsessieve lezer toen ik het boek voor het eerst las. Elke week fietsen naar de bibliotheek van Deventer. Een grauw en groot gebouw met vier verdiepingen. Mijn herinnering wordt bepaald door mysterieuze trappen, doorgangen, plateaus en verborgen zalen vol oude boeken. Het boek van Tonke Dragt stond op de bovenste verdieping, bij de afdeling jeugdboeken. Geen kinderboeken, maar boeken over serieuze thema’s. De oude bibliotheek wordt binnenkort gesloten. Afgezien van sentiment en nostalgie betekent het veel voor me. Dat gebouw zegt iets over mij.
Niet de geur van papier herinner ik me, maar vreemd genoeg alleen de overheersende stank van linoleum. Tegelijk rook het naar mensen, naar veel mensen. Een bibliotheek is van iedereen en zodoende ontstaat een weeïg samenspel van zware shag, ongewassen kleren, slechte au de cologne en ongeschoren baarden. Het crèmekleurig geschilderde gebouw was mooi, wat architectuur betreft, maar volledig afgedragen en ouderwets. Voor het lenen van boeken moest iedereen naar één balie waar met geluk twee medewerksters stonden. Wachten in een lange rij en zelf een strook papier stempelen. En voor het inleveren van geleende boeken naar de balie bij de afdeling ‘Familie- en Streekromans voor volwassenen’. Bij het controleren van de boeken hopen dat ze niet te laat waren. Of hopen dat ze niet vroegen naar de boete die nog open stond.
De catalogus bestond alleen op papier, of misschien was er op elke verdieping één informatiebalie. En alleen de vrouw achter de balie had een computer. En luisterboeken waren boeken waarbij een ingesproken cassettebandje met achtergrondgeluid geleverd werd. Begrijp me niet verkeerd, ik ben er een voorstander van dat de bibliotheek verhuist. Niets schreeuwt vast meer om modernisering dan de oude bibliotheek van Deventer. Maar je kan nu al aanvoelen wat daarvan de prijs zal zijn: hoe kan een aankomende multimedia-ervaring ooit echt een bibliotheek zijn?
Hoe meer ik er over na denk, hoe meer ik tegen mezelf zeg dat een bibliotheek en een jeugdboek veel over jezelf zegt. Op zijn minst zeggen ze wie je bent of over hoe je schrijft. Ik ben al jaren niet meer in een bibliotheek geweest. Nu koop ik boeken, bewaar ze en bouw mijn eigen bibliotheek. Morgen ga ik terug, voordat het te laat is.
28-04-08
|
| < Vorige | Volgende > |
|---|