17-12-07

Ik vloek met het moderne literaire klimaat. De helft van het schrijversvak is tegenwoordig ‘ons kent ons’ en pedanterie. De moderne schrijver schrijft ook niet, maar geeft lezingen, zit in jury’s voor weer andere schrijvers of blogt zich het eelt. Mijn harde schijf is vorige week gecrashed dus ik ben meer de dove mol in de wei. Daarnaast kijk ik nooit het nieuws (ik heb namelijk geen tv), lees slechts af en toe de krant en dan liefst de vrolijke katerns en de strips. Ik leef heel lokaal. De boter op mijn brood komt uit de polder om de hoek en het brood uit mijn eigen oven. Ik ben zo cosmopolitisch als een deurpost, honkvast en met de ogen open.  Zo weet ik weinig van wat er op literair gebied gebeurt in Nederland en het maakt me ook niet uit. Ik haal de stof waarover ik schrijf uit het zuivelschap in de supermarkt, zie mooiere personages op zaterdag tussen het winkelend publiek dan op belshows. Vooral op zaterdag, wanneer de wijken leegstromen in de paar winkelstraten die Nijmegen rijk is. Dat taaltje, die weggewerkte wenkbrauwen en krijsende kinderen. 

Als ik wel de krant lees is het ’s morgens tussen de tierende leerlingen de Metro of de Spits in de bus naar mijn stageschool. In een van deze kranten las ik dat er een man in elkaar geslagen is omdat hij ‘Goeie moggel’ tegen iemand zei. De bewuste persoon dacht dat hij werd uitgescholden voor ‘mongool’, was daar niet van gediend en gaf de groeter een oplawaai. Ik legde verbaasd mijn krantje neer en keek om me heen door de bus. Mijn leerlingen zeiden al weken moggel tegen me. Ik dacht dat het de kleur van het lokale dialect was, zoiets als het oosterse ‘moin’ of het zuiderlijke ‘haije’. Ik vond het juist wel goed klinken, dat  ‘Móggel, m’neer’ als er een puisterige jongen de klas binnen schuifelde en de tas op zijn bank plofte. Zijn hele week klonk door in die twee lettergrepen. De klonten in de brinta, tegenwind op de dijk, de verplichte kop thee met mams en de vlek in het laken. Het heeft zijn charme nu wel verloren, nu ik weet dat het geripped is van een reclame. Maar ik krijg tenminste geen klap op mijn hoofd, dat dan weer wel.