6-11-07

We ontmoeten David Mulder in café annex filmtheater Springhaver, voormalig eigendom van Jos Stelling. Het schijnt dat ooit, ergens in de jaren 70, op de zacht krakende planken boven onze hoofden waar een gelukkig Utrechts stelletje op dit moment blijkbaar druk bezig is, Sjoske zijn eerste Nederlandse Filmdagen in elkaar geflansd heeft. David Mulder zit achterin: een vriendelijke jongen met een open gezicht waarin de ogen het meest opvallen. Grote blauwe ogen met lange blonde, haast meisjesachtige wimpers. David lijkt jonger dan hij is en oogt kwetsbaar, tot je hem goed in zijn ogen kijkt.

door Sam Gerrits

David Mulder (1970) debuteerde in 2003 met de roman Bruiloften en partijen. Vorige maand verscheen zijn tweede boek, Hexum. En wat een boek! De Veronicagids vergeleek het zelfs met Joe Speedboot van Tommy Wieringa.

Ben je echt zo goed, David?

Hm, nou ja, ik heb er lang genoeg over gedaan... Vier jaar. Het was heerlijk om te doen, maar ik ben blij dat het nu af is.

In onze recensie van Hexum noemen we wat jij doet homerische vergelijkingen op extasy. Tijdens een ruzie schrijf je bijvoorbeeld: 'De spoorbomen gingen rinkelend dicht' en dan laat je vervolgens doodleuk een intercity tussen Felix en Morak doorrazen. Wij vonden dat erg leuk. We vermoeden dat je de TV gebruikt als metaforenzapbox...

Als schrijver weet je dat je de lezer het zo het beste oppakt: plaatjes creëren in iemands hersenen, kippenvel plakken op de huid van iemand anders.

    Ik heb ooit geprobeerd een roman 'ín elkaar te zetten', zoals Thomas Rosenboom of A.F.Th. dat doen, maar dat kan ik niet. Ik heb toen alles geschrapt en ben vanaf nul weer begonnen, in een bubbelbad met een hoofdpersoon en vanuit daar maar gaan...

Ja, die scène in dat bubbelbad aan het begin is geweldig! Met die vrouw met dat roze schaamhaar in de vorm van een hartje. Dan heb je al bijna een boek!

Ja, maar soms ook niet. Intuïtief schrijven, zoals ik dat doe, behelst een zeker risico. Soms voel je terwijl je schrijft al dat het de verkeerde kant op gaat, en dat je het later weer allemaal moet schrappen, maar dan kan het toch prettig zijn om die flow nog even te blijven volgen. Het brengt je namelijk altijd wel ergens. Michael Chabon [Wonderboys, Kavalier & Clay – CP] vertelde laatst bij een lezing dat hij ook zo werkt: hij heeft wel eens een compleet boek van 600 pagina's weggekeild.

Hé Hexum, wat betekent dat nou eigenlijk?

Ik vond het gewoon een mooi woord voor op de omslag. Hexum is de geboortegrond van mijn hoofdpersoon Felix en dus de oorsprong van alles waar hij in het boek tegenaan loopt. Ik had wel vijfduizend alternatieve titels bedacht heb voor dit boek. Hexum, zo had ik mijn werkdocument genoemd. Maar als je zo'n woord te vaak ziet, schrijf je het af. Gelukkig zei mijn redacteur uiteindelijk: 'Wat is er eigenlijk mis met Hexum?' Ik ben toen onder protest overstag gegaan, maar gaandeweg ben ik steeds meer van de titel gaan houden. Hij heeft kracht, en hij intrigeert. Volgend jaar komt er een kinderboek van mij uit, over voetbal. Mijn redacteur kwam met de titel Aartsrivalen aanzetten. Dan zie ik wel dat dat prikkelend is voor kinderen, maar ik moet me toch ergens overheen zetten...

Van voetbal naar schaken… schaken speelt een nogal nadrukkelijke rol in je boek. Ben jij zo'n schaker?

Mijn vader heeft het mij keer op keer geprobeerd te leren toen ik klein was. Nooit gelukt. Ik ben te snel afgeleid. Maar ik volg al jaren een schaakrubriek in de krant. Voor Hexum heb ik een avond met Hans Böhm in de kroeg gezeten, en ik heb veel gepraat met mijn vader en mensen van de lokale schaakscene hier in Utrecht. In mijn boek maak ik een soort rockscene van de schaakwereld. Dat is natuurlijk overdreven.

Dat dachten we nou ook bij die pogoscène in Hexum. Wees eens eerlijk: mensen met bitjes in en scheenbeschermers om die elkaar bijna afmaken? Heb je wel eens gepogood?

Ik heb in pogo's gestaan waar het echt zo was, scheenbeschermers inbegrepen. De skascène, eind jaren tachtig, skinheads met kale koppen en kisten met stalen neuzen... Goed, die gebitsbeschermer heb ik erbij verzonnen, maar verder...

Even over de onwijs lekkere vriendin van Felix, Morak. Is die gemodelleerd naar jouw vriendin?

Er zitten dingen in Morak die van haar zijn, maar een romanpersonage is een vergaarbak van allerlei indrukken die je in de loop van de tijd opdoet. Ik voer vaak sterke vrouwen op in mijn schrijfsels. Dat houdt me blijkbaar bezig. De innerlijke kracht van vrouwen en hoe mannen zich daar tegen proberen te verweren. Vrouwen kunnen iets heel bijzonders: je meetrekken in een verhaal dat retorisch potdicht zit, waar geen speld tussen te krijgen is, maar waarvan je achteraf een gevoel overhoudt van: hier klopt iets niet, ik weet alleen niet precies wat...

Girrrl power? De schaduw van het feminisme? Lijkt Morak misschien op je moeder?

Nee, mijn moeder heeft anders gevochten voor haar rechten als vrouw. Morak is veel sterker, Morak is on top of the world. Onze moeders konden niet anders dan alles polariseren, vrouwen en mannen tegenover elkaar zetten, heel zwart-wit. De nuances die een Morak tot haar beschikking heeft, daar konden ze toen echt niks mee. Zij moesten ergens doorheen breken.

Waar moeten wij tegenwoordig doorheen breken, denk je?

Wij zijn slachtoffers van de vrijheid, denk ik. We spartelen. De generatie na ons vindt dat allang geen issue meer. Mijn hoofdpersoon Felix is een jongen die te kampen krijgt met wat de gevolgen van zijn opvoeding. En Felix is niet alleen, er lopen over deze planeet zes miljard jeugdtraumaatjes rond, die allemaal uit moeten zoeken wat wat is, en wat ze er mee willen. In Hexum heb ik maar één zo'n traumaatje eruit gelicht.

Heb je zelf kinderen?

Ik heb twee jongetjes, van vier en zes jaar oud, Maas en Baroech. En daarbij komt ook weer mijn eigen opvoeding kijken: het is onbespreekbaar voor mij dat mijn vriendin meer zorgt voor de kinderen dan ik. Soms kom ik nergens aan toe, ook niet aan schrijven en muziek maken, en toch blijf ik weigeren om zelfs maar bespreekbaar te maken dat mijn vriendin misschien, al is het maar voor even, meer zorgt voor onze kinderen dan ik. Zo sterk werkt mijn opvoeding door. Ik moet en zal een man zijn die er voor zijn kinderen is.

Lees hier een voorpublicatie van Hexum

Lees hier de recensie van Hexum