20-9-07

Miquel Bulnes © 1976 is geen domme jongen. Bulnes is arts čn onderzoeker čn strak stilist. Hij heeft al een tweetal scherpe fictiewerkjes geproduceerd, die zich grotendeels afspelen in het Parallelle Universum dat PubMed heet. Even voor alle duidelijkheid: PubMed is a service of the U.S. National Library of Medicine that includes over 17 million citations from biomedical resources. Niet verwarren met ClubMed.

door Sam Gerrits

Bulnes' laatste, Attaque!, draait om een cardioloog met epilepsie die ergens in Spanje Quichotteske-Kafkaeske pogingen doet om tegelijkertijd zijn eigen psyche, zijn relaties en de collectieve psyche van een op de rand van faillissement balancerend psychiatrisch ziekenhuis (waarin het personeel zich met name onderscheidt door de witte jassen) te redden. Dat dit ziekenhuis familiebezit is mag geen toeval heten. Bulnes is van mening, net als iedereen die een beetje zijn hersens gebruikt trouwens, dat chaos overal op de loer ligt, of dat nou in een Vijfhoekig gebouw in Arlington Virginia, een willekeurig Academisch Medisch Centrum of in uw eigen hoofd is.

Immers, afgezien van schaalverschillen is het effect van die ene keutel uit de Enola Gay B-29 op Hiroshima op zes augustus 1945 (Hiroshima ligt aan een pittoreske baai op het schone eiland Honshu en is tegenwoordig een leuke, welvarende stad, ga er eens heen), het effect van ritmische prikkeling van uw schaamstreek of het effect van methyl(2R,3S)-3-benzoyloxy-8-methyl-8-azabicyclo[3.2.1]octaan-2-carboxylaat (cocaďne) op de dopamine D3 receptoren in uw hersenen eigenlijk een beetje hetzelfde. Je neemt een subkritische massa (bijvoorbeeld uranium-235), spijkert die stevig vast aan een hongerig doel (bijvoorbeeld uranium-235) en het geheel vormt samen een superkritisch massa, met explosief resultaat. Kaboem, Flatsch. Chaos in schoonheid.

Miquel Bulnes ziet overal subkritische massa, en dan grimast hij en slijpt zijn potlood. Een stukje column in het blaadje Bionieuws, © Miquel Bulnes 2006: "Onlangs zocht ik in Pubmed de namen op van drie voormalige aio’s bij wie ik ooit stage liep. Ze bleken stuk voor stuk inmiddels een respectabele publicatiestroom op hun naam te hebben. Verbazingwekkend, want destijds dacht ik dat het nooit meer goed zou komen met deze drie. ‘Ik kijk naar RNA,’ zei Carlos toen hij zich aan me voorstelde. ‘Weet je wat RNA is?’ ‘Natuurlijk weet hij wat RNA is, In Nederland weten ze dat wel,’ onderbrak Chris hem. ‘Hey Miquel, straks na het werk gaan we naar een nieuwe kroeg waar pitchers bier maar drie dollar kosten,’ vertelde Mark. ‘Hoeveel is dat eigenlijk in eurodollars?’ Mark probeerde Staphylococcus aureus resistent te maken voor alle bekende antibiotica. Waarom precies ontging mij, maar gelukkig is het hem nooit gelukt." Oeps. Zoals Tricky het zo mooi kan fluisteren: `Hell is round the corner where we shelter.’

Bulnes' cardioloog zoekt in Attaque de chaos bewust op. Spreek hij aan het begin van het boek nog zijn complete medicatiearsenaal aan om zijn attaques te onderdrukken, tegen het einde van het boek slikt hij geen remmers meer, maar ketent zichzelf vast aan de bedspijlen, als een Odysseus aan de mast, om chaos datgene laten doen waar chaos goed in is. Uiteraard zien we privé en op het werk bij deze cardioloog hetzelfde patroon terug.

Bulnes laat zich wat zijn schrijven betreft misschien wel inspireren door collega's als Ewen Bremmer (Trainspotting), Hunter S. Thompson (Fear and Loathing in Las Vegas) en William S. Burroughs (Naked Lunch), mannen die zich volledig te buiten zijn gegaan aan de snoeppot van juffrouw Pharmakon. Bulnes heeft dat (nog) niet gedaan. Dat maakt hem goed en de moeite waard om te lezen, zeker als je toevallig zelf in Pubmed je dagen slijt, maar niet briljant. Dusseh... je weet wat je te doen staat, Miquel.

Wie?  

Bestel bij bol.com

Attaque !
Miquel Bulnes