31-8-07

Door Sam Gerrits

Utrecht is een fijne stad. Utrecht heeft niet alleen grachten maar ook nog eens werfkelders en Hoog Catharijne en de Dom, hè meneer. Utrecht heeft het. Utrecht is Giphart, jazeker, en Utrecht is natuurlijk de bakermat van Nijntje. Het nieuwste Utrechtse madeliefje in de boekenweide heet Hexum, de schrijver: David Mulder.

Onze David kan het, Als hij een papieren ei bakt dan proeven we dat. Als zijn hoofdpersoon een date heeft en eigenlijk naar de wc moet, dan voelen we dat in onze darmen. Het lijkt wel toverij maar het is kunst, en de kunst van David Mulder zit hem in... euhm… homerische vergelijkingen op Extasy, zoiets. Een vergrootglas op de situatie zetten. Als Gipharts Phileine fijne dingen doet  gaat het van:

'"Phileine, laten we samen regen en wind gaan maken. Daar heb ik me erg op verheugd." Kijk, daarom hou ik zo van Max. Regen en wind maken, zoiets verzin je simpelweg niet. Ik werd er meteen opgewonden van, van zo'n opmerking, dat mag iedereen best weten. Ik moest lachen, en Max ook, en omdat het zo leuk was kneep ik hem, en hij mij, en ik hem nog een keer, en we hebben daarna inderdaad vrij plotseling regen en wind gemaakt, op vier verschillende ranzige manieren, zodanig dat Max bijna flauwviel en ik na afloop sigarettenrook uitademde en vaststelde: ik begrijp mezelf waarschijnlijk niet.'

Kijk, dit is goed spul, dat staat buiten kijf. Dit is Giphart. Toch durven we het aan David Mulder misschien wel net zo goed te vinden. Of nou ja, het is appels en peren. Maar mjam, wat is de muzikale fruitmand van David Mulder smakelijk. Als hij een woord als 'gutsmesje' gebruikt, weet hij dat we meteen weer in een knutsellokaal zitten met onze half mislukte linoleumsnede. Giphart laat ons over de schouder van Phileine meekijken, bij Mulder mogen we zelf seks hebben met zijn Morak en zitten we nagelbijtend te wachten totdat ze dat gutsmesje even laat vallen. Ach, lees zelf maar:

`Hoe is het met je? Er sijpelt honing honing uit de hoorn, zo mijn oor in, het stroomt langzaam verder naar mijn borst, mijn buik. Haar stem is warm en vochtig, met soms een vonkje hoogte, een schittering op een lettergreep, als een vis die zich even aan het wateroppervlak waagt en met zijn schubben een zonnestraal weerkaatst. Ik hoor aan haar stem dat haar lichaam kracht zet op het gutsmesje, haar lichaam dat ik al zo goed ken.'

De voorlaatste zin ging over één klank, één lettergreep. Dit is geen Homerische vergelijking, dit is Technicolor met Dolby Surround proza dat smelt op de tong, niet in de hand. Dus als je voor die late vlucht naar zon en plakzand tussen je tenen één boek mee wil nemen, neem dan Hexum mee. Van David Mulder. En onthoud die naam.

O, en beste David die zijn pen doopt in versgeperst beenmergsap van doodgeknuffelde muzen, als je dit leest, mail je ons even om te vertellen wat die titel Hexum nou precies betekent?

Hexum

David Mulder

Ambo/ Anthos

Lees nu een fragment

Bestel bij bol.com

Hexum
D. Mulder