2-8-07

Met haar hond aan haar voeten zit mijn zus, perfect opgemaakt, op me te wachten in het café, een stuk dikker dan twee weken geleden. ‘Het zijn de medicijnen’ zegt ze, nog voor ik iets kan zeggen. ‘Ik reageer er nogal heftig op.’

Ik kijk naar haar smalle gezicht dat gevangen zit tussen bolle wangen. Zelfs haar ranke vingers zijn pafferig.

‘Ik mag stoppen als het beter gaat,’ zegt ze. ‘En het gaat al een stuk beter.’

Ik trek mijn jas uit en ga zitten. Ik heb zin om Marrits vingers te aaien. Om ze gerust te stellen. ‘Het komt allemaal goed, het zijn de medicijnen maar.’ Vingers kunnen er niets aan doen dat hun mens ziek is.

Opeens zie ik de familietopdrie van de roodharige gastdocente weer voor me en begin erover te vertellen. Hoe de vrouw over me heen gebogen stond, de patchouli die uit haar boezem opsteeg.

 ‘Hou je van je familie? Je hóeft niet van ze te houden.’

Ik doe zelfs haar stem na. Ik wil zeggen dat ik nu mijn zus op één zou zetten.

Marrit reageert niet.

‘De confrontatie met mijn sterfelijkheid,’ zegt ze opeens dwars door me heen en knippert met haar ogen.

‘Je sterfelijkheid? Waar?’ doe ik geschrokken en kijk onder de tafel.

Ze schopt me met haar modieuze enkellaarsje. ‘Ik kan wel horen dat jíj niet net aan de dood bent ontsnapt.’

Ik wil weer ‘De dood? Waar?’ zeggen, maar dat lukt niet omdat haar wangen zo bol zijn. Ze heeft zelfs een onderkin.

‘Maar het gaat beter toch?’ zeg ik. ‘Je zei dat het beter ging.’ Mijn handen willen mijn woorden onderstrepen. ‘Doe niet zo druk,’ hoor ik mijn moeder zeggen. Ik ga op mijn handen zitten.

Marrit knikt. ‘Het gaat stukken beter.’

Voor de tijd van het jaar is het een opvallend zonnige zondag, ik wou dat ik mijn zonnebril mee had genomen. De enige aantrekkelijkheid in de kale moderne ruimte met ongemakkelijke houten stoeltjes gaat uit van de barman, een jongen met een chocoladeblik en een uiterlijk dat balanceert tussen knap en mooi. Zijn bakkebaarden zijn misschien wat ijdel, maar zijn brede mond compenseert dat. Marrit beweert dat dit het enige café van Purmerend is, maar ik vermoed dat ook zij de charmes van de barman heeft ontdekt. Mijn zus en ik vallen op dezelfde soort mannen.

‘Vera! Je zit hem uit te kleden!’ Marrit snuift.

Ik grijns verontschuldigend.

Ik ben al lang blij dat ze fit genoeg is om hier af te spreken zodat ik niet naar haar huis hoef. Marrit heeft hoge stoelen met crèmekleurige bekleding die ik vorig jaar herfst volkomen heb verpest toen ik met een groene strakke broek, nat van het fietsen door de regen, neerplofte. Toen ik opstond zaten er groene kringen in de bekleding.

‘Hoe kan dat nou?’ bleef Marrit zeggen, naar de vlek wijzend waarin de vorm van mijn achterwerk nog te zien was. ‘Wat erg, wat gênant,’ ging ze door, ‘dat is nog nóóit gebeurd. Je hebt toch niet…?’ Ze sloeg overdreven sierlijk een hand voor haar mond. Haar kleine zusje zou toch niet, nog steeds...

Herman, met wie ik de regenachtige fietstocht naar mijn zus had ondernomen, had nergens last van. Hij zat ontspannen en mannelijk op de rand van het bankstel naar ons te kijken. Alsof zijn broek niet nat was, alsof zijn been niet gevaarlijk dicht bij een gouden pilaar met een reuzenvaren heen en weer wiebelde.

Kus van je zus van Jowi Schmitz is een tragikomische roman over de rek in familiebanden, over onverwerkt verdriet, en over de strijd van twee zussen met ieder een eigen versie van het verleden dat het heden steeds bepaalt.

De roman verschijnt 3 augustus bij uitgeverij Cossee.

Wie?

Bestel bij bol.com

Kus van je zus
J. Schmitz